Ostatni miesiac 2000-go roku byl nadzwyczajnie
nasycony wydarzeniami, ktory zostali znacznymi posuneciami do przodu w rozwoju
perspektyw dzialalnosci naszego Centrum.
8 grudnia z Ambasady RP w Kijowie
przyjechal do Aszchabadu sharge d’ofeirs w Turkmenistanie pan Wojcech
Zajaczkowski. On uczestniczal w konferencji z zwiazku z piata rocznica od daty przyznania za Turkmenistanem przez ONZ statusa
nieutralitetu, zlozyl wizyty do Ministerstw
Turkmenistanu I Ambasad innych krajow w zwiazku ze Swietem
Niepodleglosci.
Pan Radca odwiedzil prezesa Centrum “Polonia Turkmenska”, w rozmowach wiele
uwagi udzielil sprawam polonijnym,
glownie repatriacji I organizacji pracy Centrum, chociaz podkreslil, ze
konkretnie tym sie zajmuje Konsulat Generalneg RP, gdzie obiecal zlozyc nasze
prosby, a takze poinformowac Wydzial Konsularny MSZ RP.
11 grudnia pan Radca wyjechal do Kijowa.
12 grudnia Turkmenistan
swietowal piecioliecie od czasu
przyznania przez ONZ statutu nieutraliteta
Turkmenistana. Ten dzien jest uchwalony jako stale “Swiete Nieutralitetu”.
Jak zwykle odbyla sie defilada. Nasz ukochany Wodz Saparmurat Turkmenbaszy,
stojac na trybunie sam jeden, litosnie usmiechal sie kolomnam podwladnych,
ktore przed defilada spiewali
himn I (jako na kazdej imprezie,
lub najmniejszem wydarzeniu) otczytywali
przysiege:
Turkmenistan, Ojczyzna kochana,
Kraj rodzinny moj, i w myslach,
i sercem jestem zawsze z
toba.
Za najmniejsze zlo zrobione dla ciebie
niech uschni mnie reka.
Za najmniejsze zle slowo na ciebie
niech straci
moc jezyk moj.
W czas zdrady Ojczyznie,
Saparmuradowi Turkmenbaszy,
Swietej fladze twojej
Niech urwie sie mnie otdych
W czasie defilady uczesniki tanczyli I wolali: “Narod,
Ojczyzna, Turkmenbaszy”.
19-20 grudnia w
Aszchabadzie odbyli sie Dni Polsko-Turkmenskiej przyjazni, zorganizzowany
przez Konsulat Generalny RP w Kijowie.
Konsulat jeszcze 7 grudnia wyslal na ten temat note
do Ambasady Turkmenistanu w Kijowie. Nie wiadomo czy
ta nota zostala zagubiona, ale do 15.12 (piatek) zadnej reakcji ze
strony MSZ Turkmenistanu nie bylo, w zwiazku z czym do MSZ T byla przekazana
kopia tej noty. Pierwsza odpowiedz przyszla o godzinie 18.20. na szczescie
decyzja byla pozytywna. Niestety na przygotowania pozostalo sie tylko kilka
dni, a 16-17 grudnia byl weekend.
W poniedzialek 18 gdudnia,
prezes Walenty Tyszkiewicz (za
intensywnym poparciem Konsula Generalnego poprzez telefony I faksy), rozpoczal
dzialania, z tym, zeby zdazyc w ciagu dnia z organizacja wszystkich
przewidywanych imprez:
-
Spotkania Konsula Generalmego Kazimierza Chyca w
jednej z szkol Aszchabadu, w celu nawiazania stosunkow miedzy szkolami
polskimi, a turkmenskimi, I organizacji koncertu;
-
Wystawy Ksiazki Polskiej;
-
Koncertu polskiej kamernej myzyki w Wielkiej sali
Konserwatorium Turkmenistanu;
-
Uroczystego skladania kwietow u groba Nieznanego
Zolnierza.
-
Furszetu dla zaproszonych przez pana Konsula
Generalnego gosci.
Jednak okazalo sie, ze MSZ T wyslalo pozytywna
decyzje do Ministerstwa Kultury Turkmenistanu, ale do Ministerstwa Edukacji
nie. W zwiazku z tym prawie caly dzien trzeba bylo zajmowac sie tym, zeby
bylapodjeta pozytywna decyzja, I zeby ona dotarla do ME T. Problem byl
rozwiazany tylko o godzinie 19.30.
W nocy, o 3,25 przyjechal pan Konsul Generalny
Kazimierz Chyc, I z
nim trzej muzykow.
Treba podkreslic, ze sam narod turkmenski jest
bardzo przychilny do Polski, I do Polakow. Gdy juz byla zgoda wladzy na
przeprowadzenie spotkan, to okazalo swoj wplyw na dalszy ciag sprawy.
Bez wzgledu na to, ze wyznaczona przez ME szkola
#20 byla powiadomiona o spotkaniu z panem Konsulem tylko wieczorem, jej
kierownictwo I uczniowie zrobili prawie cud – spotkanie bylo bardzo
uroczyste.
Szkola # 20 jest szkola, w ktorej kiedys uczyl sie
Prezydent Saparmurat Nijazow (Turkmenbaszy). Jest to szkola stosunkowo dobrze
wyposazona I umieblowana.
Ma muzeum Prezydenta, klase zachowana w stylu lat
50-tych, w ktorej uczyl sie Prezydent. Mejsce, gdzie on siedzial jest
wyznaczono, I najlepszy uczniowie, jako nagrode maja zaszczyt jakis czas
siedziec wlasnie tam.
Spotkanie rozpoczelo sie o godzinie 12.00.
Przy wejsiu honorowychh gosci spotkaly tanczace dziewczynki w strojach
narodowych, a pozniej chlopakowie wykonujaze
mezski tance.
Dzieci przyniesly na reczniku cheb – sol. Chleb
tez byl wlasnie turkmenski narodowy, t.z. “czurek”. Po ogliadaniu muzeum I
cherbatce z kierownictwem szkoly, gosci byli zaproszony do sali glownej, w
ktorej ich bylo spotkano oklaskami uczni starszych klasow.
Pani Dyrektor przywitala delegacje, I zaprosila do
wysluchania najpierw koncertu zespolow
szkolnych. Widiwisko bylo bardzo czekawe: piesni, tance, muzyka narodowa.
W drugiej polowie spotkania wystepowali artysci
zaproszone przez pana Konsula:
Pan Andrzej Gebski, wykladowiec Akademii Muzycznej
w Warszawie – skrzypce;
Pan Antoni Lichomanow, aspirant Akademii Muzycznej w Warszawie,
Pani Irena Fedotowa-Zacharko – zasluzona dla kultury Ukrainy I Polski –
wokal.
Atmosfera byla bardzo przyjazna. Koncert mial sukces jako ze strony widzow,
tak I wykonawcow.
Pan Konsul Generalny prezentowal szkole sportowy
sprzet : pilki, rakiety, siatki,
etc.
O godzinie 16.00 w Centralnej Bibliotece Narodowej
byla otwarta wystawa polskiej ksiazki. Czesc eksponatow przywiez pan Konsul, a
czesc byla wystawiona ze zbiorow samej biblioteki. Po krotkiem przemowieniu
pana Konsula zaproszone gosci ogladali ksiazki, podreczniki, czasopisma. Byly tez dwie dziennikarki:
od agenstwa “Turkmenpress” I centralnej gazety “Nieutralny Turkmenistan”.
20 grudnia 2000 r. o godzinie
11.00 w siedzibie Nuncyatury Watykany odbyla sie prezentacja wspolcesnej
poezji polskiej Jana Twardowskiego I Waclawa Buryly.
Obecny byli kilkanascie gosci.
O godzinie 18.00 w Wielkiej sali Konserwatorim
rozpoczial sie koncert kamernej muzuki polskiej.
Trzeba podkreslic, ze profesorowie I studenci Konserwatorium w krotkiem
czasie prygotowali dobry program.
Cala organizacja imprezy zostala umozliwiona dzieki
staraniam pani Wice-Ministr Kultury
Galiny Wasowej I kierownictwa Konserwatorium.
Obecny byli wiecej niz 300 osob. Brzmila muzyka
Moniuszko, Paderewskiego, Krajewskiego, Szamo, Shopina, muzyka kompozytorow
turkmenskich.
To byla wielka impreza dla wszystkich uczestnikow I
sluchaczy.
Po ukonczeniu koncerta kierownictwo Konserwatorium
zaproponowalo organizacje kilka podobnych koncertow rocznie, majac nadzieja,
ze I w Polsce ktos bedzie zainteresowany
muzyka turkmenska. W tym przypadku muzyki turkmenski gotowy sa wyjechac
z koncertem do Polski.
O godzinie 20.00 byl organizowany furszet dla
korpusu dyplomatycznego, przedstawicieli Ministersw Turkmenistanu, dla muzykow
I znanych osob. Zaproszony zostal takze
aktyw Centrum “Polonia Turkmenska”.
Gosci wysoko ocenili starania Konsulatu Generalnego
po organizacji, w ramach Dni Polsko-Turkmenskiej
przyjazni, takze Dni Kultury Polskiej.
26 grudnia 2000 r.
Polonia Swietowala Boze narodzenie I Nowy 2001 rok.
Jako I wczesniej, byla wynajeta sala w restauracji.
Dzieci przygotowali koncert: spiewaly koladki, polski piesni narodowe.
Oczywiscie byla przedstawiona scenka z czsow Urodzin Christusa.
Nie moglismy nie zaprosic “Dziada Moroza” –
bo tu jeszcze nie nie przyzwyczajane sa do tego, ze to musi byc Sw. Mikolaj.
Niemniej w miare mozliwosci go historia byla opowiadana przez uczestnikow.
Wieczor byl bardzo udany, juz w tym samym dniu
powstaly opinie o organizacji Dnia Sw. Walentyna. Przeciez podobny imprezy to
sa przecieksty do spotkan w swojem gronie, kiedy wszyscy czuja sobie w jednej
rodzinie.
Impreza byla potrzymywana finansowo przez
Stowarzyszenie “Wspolnota Polska”, za co bardzo mu dziekujemy.
W.T.